Որոնել
Արխիվ
21.09.2018  17:38

Խաշմանյան. «Հայկական ֆուտբոլն անդունդում է, ՀՖՖ-ի նոր ղեկավարները պետք է ճիշտ նշանակումներ կատարեն»

Վերջին տարիներին Հայաստանի լավագույն մարզիչ համարվող Աբրահամ Խաշմանյանը ներկայումս տևական արձակուրդում է գտնվում, սակայն շարունակում է ակտիվորեն հետևել հայկական ֆուտբոլի անցուդարձին: ArmFootball.com-ի հետ հարցազրույցում «Ալաշկերտի» հետ Հայաստանի եռակի չեմպիոն դարձած մասնագետը խոսել է տարբեր թեմաների շուրջ:

- Առաջին հարցը, որ հուզում է շատ ֆուտբոլասերների: Ինչո՞ւ է Աբրահամ Խաշմանյանը հիմա առանց թիմի:

- Դա նորմալ է: Ոչ միշտ է լինում, որ մարզիչն անընդհատ աշխատում է: Մոուրինյուի նման մասնագետը մեկ տարուց ավել աշխատանք չուներ: Ոչ մի կերպ ապահոված չէ, որ դու միշտ կաշխատես:

- Բայց Մոուրինյուին այդ տարվա ընթացքում բազմաթիվ առաջարկներ էին կատարվել: Դուք առաջարկ ստացե՞լ եք:

- Իհարկե: Պարզապես մեր մասնագիտական չափանիշը բարձրացել է և այլևս ոչ բոլոր առաջարկներն են ակտուալ: Այսինքն պետք է լինի այնպիսի առաջարկ, որ ես իմանամ այդ ակումբի կոնկրետ ծրագրերը, այդ թիմը պետք է լուրջ նպատակներ ունենա, այլ ոչ թե «յոլա գնա», դա մեզ համար չէ: Ինձ հետաքրքրում են կոնկրետ ծրագրեր, կոնկրետ խնդիրներ: Շատ մեծ նշանակություն ունի նաև նյութականը, ակումբի բյուջեն, ակումբի կայացած լինելը:

- Որո՞նք էին առաջարկ կատարած ակումբները:

-  Արդեն իմաստ չկա այդ մասին խոսել:

- Հայաստանի՞ց էին, թե՞ արտասահմանից:

- Արտերկրերից առաջարկներ միշտ եղել են: Կոնկրետ առաջարկ հետևել է միայն Ղազախստանից, իսկ մյուսները եղել են միայն խոսակցություններ: Առաջարկը չընդունեցի, որովհետև ղազախական ֆուտբոլում հիմա նույնպես խնդիրներ կան նյութականի, ծրագրերի, մարզչական շտաբերի հետ: Չնայած կարծում եմ, որ իմ փոխարեն եթե ուրիշ մարզիչ լիներ, նա անպայման կհամաձայնվեր:

- Որքան տեղյակ եմ, առաջարկներ ունեք մամուլում աշխատել: Կասե՞ք, թե այն ինչում է կայանում:

- Առաջարկներ ունեմ մի քանի կայքերից, կլինեն նաև հեռուստատեսությունից: Հնարավորություն կա լինել փորձագետ, ինչպես նաև գլխավորել կայքերից մեկը: Իմ վերլուծությունները և մտքերը կհրապարակվեն այդ կայքերում:

- Ձեզ որքանո՞վ է գրավում այդ աշխատանքը:

- Այսօրվա դրությամբ միայն նրանով, որ շարունակում եմ կլանված լինել ֆուտբոլով: Ֆինանսական տեսանկյունից դա մեծ բան չէ:

- Խոսենք Հայաստանի հավաքականի մասին: Ինչո՞ւմ է վերջին անհաջողությունների պատճառը և ի՞նչ հեռանկար ունի հավաքականը:

- Հայկական ֆուտբոլի խնդիրն այն է, որ դանակը հասնում է ոսկորին, նոր սկսում են արտահայտվել: Եթե կարծում եք այս խնդիրները նոր են ծագել, ուրեմն չարաչար սխալվում եք: Այս խնդիրները վաղուց են գալիս:

- Ինչո՞ւմ են կայանում:

- Տարիներ շարունակ Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի կողմից տարվել է սխալ քաղաքականություն, կայացվել են ոչ օբյեկտիվ որոշումներ, եղել են սխալ նշանակումներ… Այդ ամենը բերել է այս վիճակին: Հիմա մեր ֆուտբոլն անդունդի մեջ է:

- Ավելի մանրամասնեք:

- Օրինակ, ֆուտբոլը կիսվել է «մերոնց» և «ձերոնց» (իշխանություն, ընդիմություն): Ֆուտբոլը բոլորինն է և այն չպետք է կիսվեր: Երկրորդը` սխալ քաղաքականության վառ օրինակ է այն, որ տարիներ շարունակ ասվել է` «մեզ հարկավոր չէ ուժեղ առաջնություն»: Միշտ դրան դեմ եմ եղել, արտահայտվել եմ, տուժվել եմ դրանից, ինձ ու իմ նմաններին համարել են ընդդիմություն: Ես արդեն այն ժամանակ հասկացել եմ, որ դա բերելու է այս վիճակին, 6 թիմով առաջնության ու այսպիսի հավաքականի:

Երկրորդ կարգախոսը եղել է «արտասահմանից հայազգի ֆուտբոլիստներ կբերենք, ովքեր օգուտ կտան հավաքականին»: Տարիներ շարունակ տեսանք, բերում եմ երկրորդ, երրորդ լիգաներից ու հետ ուղարկում:

Երրորդ. տարիներ շարունակ ասվում էր, որ մանկապատանեկան ֆուտբոլում մեզ արդյունքներ պետք չեն: «17, 19 և անգամ երիտասարդական հավաքականի արդյունքները կարևոր չեն, մենք ֆուտբոլիստներ ենք պատրաստում ազգային հավաքականի համար»: Հիմա կխնդրեմ ցույց տալ վերջին  տարիներին ազգային հավաքականի համար պատրաստած գեթ մեկ ֆուտբոլիստի:

- Գոռ Մալաքյան:

- Մեղմ ասած, համոզիչ թեկնածու չէ: Լավ, նշեք վերջին 5 տարիների… Իսկ հիմա վերլուծեք վերջին տարիներին պատանեկան ու երիտասարդական հավաքականնների աղետային արդյունքները, որոնք որևէ այլ երկրում չենք հանդիպի: Սա եղել է «մեզ արդյունք հարկավոր չէ» կարգախոսի պատճառը և բերել է մեր ազգային հավաքականի աղետին: Եթե անգամ 1-2 ֆուտբոլիստ էլ միանար ազգային հավաքականին, նրանք ունենալու էին պարտվողի հոգեբանություն: Այդ կարգախոսի պատճառով նրանք 13-14 տարեկանից մեծացել են պարտվողի հոգեբանությամբ: Ես սիրում եմ փաստերով խոսել, այդ պատճառով վերցրեք և հաշվեք վերջին տարիներին նշված թիմերի արդյունքները, գոլերի հարաբերակցությունը և ներկայացրեք մարդկանց:

- Երբ դուք էիք Երիտասարդական հավաքականի մարզիչը, Ձեզ նույնպե՞ս թույլ չէին տալիս արդյունքի համար խաղալ:

- Դա ուրիշ պատմություն է, որի մասին կարող ենք մեկ այլ անգամ խոսել: Ես կուզեի այլ բան ավելացնել: Բոլոր տարիքային հավաքականներում հարկավոր են փորձառու, ճանապարհ անցած, արդյունքներ գրանցած մասնագետներ:  Տեսեք վերջին տարիներին ովքեր են գլխավորել պատանեկան ու երիտասարդական հավաքականները: Մարզիչներ, ովքեր ընդհանրապես մարզչական փորձ չունեն, մարզչական աշխատանքն աստիճաններով չեն անցել, մարզիչներ, ովքեր ֆուտբոլիստի կարիերան ավարտելուց հետո անմիջապես գլխավորել են 17-երի կամ 19-երի թիմերը: Այսինքն մեր հարթակը եղել է փորձադաշտ:  Իրականում թեկուզ 12 տարեկանների հավաքականը, դա մեր ազգն է ներկայացնում և չի կարելի այն փորձադաշտ դարձնել: Կամ էլ բերվել են օտարերկրացի ոչ նորմալ մասնագետներ, որոնք իրենցից այդքան էլ բան չեն ներկայացրել, պարզապես եկել են այստեղ իրենց հարցերը լուծելու: Եղել են` բրազիլացիներ, ռումինացիներ, բելգիացիներ, հոլանդացիներ, հիմա էլ արգենտինացիներ, ովքեր չակերտների մեջ լավ աշխատանք են տանում. չգիտես ով են, ինչ են, որտեղից են: Բերում են ցածր մակարդակի մասնագետներ, ովքեր անգամ իրենց երկրում ոչինչի չեն հասել: Դա արվում է նրա համար, որ ժողովրդին ասեն օտարերկրացի ենք բերել և ոգևորեն նրանց: Հիմա այդքան մասնագետներ են եկել, ո՞ր մեկն է օգուտ տվել հայկական ֆուտբոլին:

- Օրինակ` Ֆլեմինգ Սերիցլևը:

- Նրա վերաբերյալ համաձայն եմ: Այդքան մարզիչներից ես կառանձնացնեմ միայն Ֆլեմինգին ու Շալանդին: Նրանց հետ առչվել եմ ու գիտեմ, որ նրանք կարող էին օգուտ տալ մեր ֆուտբոլին, եթե անգամ մինչև հիմա մնային: Լավ մարդիկ էին ու պրոֆեսիոնալ մասնագետներ: Շալանդի օրոք ես Երիտասարդականի մարզիչն էի, շատ էինք խոսում ֆուտբոլից և նա անգամ ուզում էր, որ ես Ազգայինում աշխատեի նրա հետ: Բայց քանի, որ նրանք պրոֆեսիոնալներ էին, ամբիցիոզ էին, ունեն ինքնասիրություն, հետևաբար այստեղ կարճ մնացին:  Նրանց որակի մասին է խոսում նաև հետագա աշխատանքը: Շալանդը Կոսովոյի հավաքականի ղեկին պայքարում է Ազգերի լիգայի խմբից դուրս գալու համար, իսկ Սերիցլևը հաջողություններ ունեցավ Գվինեայի հավաքականում:

- Դուք ասում եք այլ մասնագետներն արդյունք չեն տվել, բայց առանձնացնում եք Շալանդին, ում օրոք հավաքականը 4 պաշտոնական խաղում 1 միավոր է վաստակել…

- Եթե այդ մարդուն ժամանակ տային, արդյունքն կլիներ: Բայց Շալանդի ժամանակ արդեն հավաքականը քանդված էր: Նրան հաջորդած մարզիչները նույնպես արդյունք չեն գրանցել:

- Նրանցից մեկը Վարդան Մինասյանն է, ում օրոք հավաքականն իր լավագույն արդյունքներին է հասել, իսկ հիմա կրկին նա է և վիճակը լավ չէ: Դա ինչպե՞ս է հնարավոր բացատրել:

- Մինասյանի օրոք էլ արդյունքի չենք հասել: Խմբից դուրս գալուն մոտ լինելը դա դեռ արդյունք չէ: Այն ժամանակ միանշանակ Մինասյանի լավ աշխատանքի գործոնը եղել է, բայց այն ժամանակ ունեցել ենք ոսկե սերունդ. Մխիթարյան, Մովսիսյան, Մարկոս, Արաս, Բերեզովսկի, Արզումանյան, Կառլեն, Արթուր Եդիգարյան…  Դա նրանց լավագույն ժամանակահատվածն էր և նրանք ասելիք ունեին ֆուտբոլում: Մոտիվացիան նույնպես շատ մեծ էր, որովհետև հավաքականում լավ խաղի շնորհիվ հնարավորություն էին ստանալու գնալ Եվրոպա: Նրանք տաղանդավոր էին և նրանց մոտ ինչ-որ տեղ ստացվեց: Արդյունքում, նրանք հերթով սկսեցին արտասահմանյան ակումբներում խաղալ: Ես խորին համոզմունք ունեմ, որ այդ ոսկե սերունդը նվազագույնը մեկ անգամ պարտավոր էր լինել աշխարհի կամ Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ փուլում: Բոլոր նախադրյալները կային: Ինձ համար արդյունքը դա է: Ակումբի հետ` չեմպիոն դառնալը կամ եվրագավաթում նորմալ մրցելույթը: Արդյունքը կայունություն է: Նաև պետք է նշել, որ մեր ֆուտբոլիստներին այն ժամանակ չէին ճանաչում և չէին հետազոտում: Հետո ճանաչեցին և ամեն ինչ վերջացավ:

- Նշեցիք խնդիրների մասին: Սեպտեմբերի 22-ին ՀՖՖ-ի նախագահի ընտրություններն են: Ի՞նչ պետք է փոխի նոր ղեկավարությունը:

- Տարիներով շարունակվող մեր ֆուտբոլի ռեգրեսից հետո պետք է վերլուծություն անել, հասկանալ պատճառները: Մարդիկ կարծում են, որ Արթուր Վանեցյանը եկավ իր շտաբի հետ, ուրեմն հայկական ֆուտբոլը պետք է առաջընթաց ապրի: Միանգամից նման բան չի լինի: Պետք է առաջին հերթին անդունդից դուրս գանք: Դրա համար նոր ղեկավարության առաջին քայլը պետք է լինի իր հովանու տակ գտնվող բոլոր ֆուտբոլային լծակներում նշանակել պրոֆեսիոնալ ու աշխատանքին նվիրված մարդկանց: Ես ՀՖՖ գործկոմի մասին չեմ խոսում: Պետք է ՀՖՖ-ի ակադեմիաներում տնօրենները լինեն ֆուտբոլային մարդիկ, որ արդյունավետ ղեկավարեն մանկապատանեկան դպրոցը, ճիշտ գնահատական տան մարզիչների աշխատանքին: Չլինեն զանգով, ծանոթով հարցեր լուծող մարդիկ:

- Հայաստանում կա՞ն նման մասնագետներ:

- Ինչո՞ւ ոչ: Հենց հիմա կարող եմ 5 հայ մասնագետի անուն տալ, ովքեր պրոֆեսիոնալ կերպով կարող են ղեկավարել ցանկացած ակադեմիա, ցանկացած տարիքային հավաքական: Եթե ՀՖՖ-ի նորընտիր ղեկավարությունը ցանկություն ունենա իմ պես մարդու կամ իմ պես մասնագետների հետ առնչություն ունենալ, կներկայացնեմ այդ ցանկը:

Շարունակելով նախորդ միտքս` կարծում եմ, որ ֆեդերացիան պետք է կապ չունենա ակումբների հետ: Ակումբները պետք է պրոֆեսիոնալ լիգա ստեղծեն, որի հետ ՀՖՖ-ն կապ չունենա: Նախկինում ֆեդերացիան խառնվում էր ակումբների գործերին, անգամ ասել է` թող այս մարզիչն աշխատի, մյուսը չաշխատի կամ «խորհուրդ» տվել մարզչին փոխել, ֆուտբոլիստի համար ակումբ որոշել… Ֆեդերացիայի հովանու տակ պետք է լինի մանկապատանեկան ֆուտբոլը և հավաքականները:

 - Բազմաթիվ երկրպագուներ վաղուց պահանջում են, որ ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ Ձեզ նշանակեն: Եթե ՀՖՖ-ի նոր ղեկավարությունից նման առաջարկ ստանաք, կընդունե՞ք այն:

- Դուք այդ պատասխանը շատ լավ գիտեք: Եթե ՀՖՖ-ի նորընտիր ղեկավարությունը որոշի, որ պետք է ես լինեմ, կանեմ դա, որովհետև դա «իմ» ու «քոնի» հարց չէ, այլ մեր հայկական ֆուտբոլի ու ազգի հարց է: Խոսքս չի վերաբերվում միայն մարզչի աշխատանքին: Դա կարող է նաև այլ պաշտոնի առնչվել` ինչ-որ կառույցի ղեկավար, ակադեմիայի տնօրեն կամ մարզական տնօրեն… բնական է, որ մեծ սիրով կընդունեմ այն: Ինչպես միշտ` ամեն ինչ կանեմ, ամեն ինչ կներդնեմ մեր հայկական ֆուտբոլի համար, որպեսզի այն կարողանա մի փոքր տեղից շարժվել: Ես ղեկավարման մեծ փորձ ունեմ: Մեկ տարի եղել եմ «Բանանցի» ակադեմիայի տնօրենը, որն այդ տարի մանկապատանեկան ֆուտբոլում իր պատմության լավագույն արդյունքներին է հասել: Եղել եմ նաև «Ալաշկերտի» գործադիր տնօրենը, ղեկավարել եմ ամբողջ մանկապատանեկան ֆուտբոլը: Այնպես որ ինձ համար խնդիր չէ մարզիչ չլինել, որովհետև կարող եմ նաև ղեկավար պաշտոն զբաղեցնել: Նշեմ, որ այսօրվա դրությամբ գլխավոր մարզիչը նաև այլ պարտականություններ է կատարում և նա պետք է լինի մենեջեր:

- Ինչպես Անգլիայում:

- Այո: Պատահական չէ, որ այնտեղ մարզչին հենց մենեջեր են անվանում: Իսկ ես կասեմ, որ Հայաստանում ավելի դժվար է աշխատել, քան Անգլիայում, որովհետև այստեղ ամբողջ գործընթացքը մարզչի վրա է:

- Ըստ Ձեզ` հավաքականում ի՞նչ է պետք անել, որպեսզի Ազգերի լիգայի խմբից դուրս գա և պայքարը շարունակի փլեյ-օֆֆ-ում:

- Այսօր դա շատ բարդ խնդիր է: Հենց այնպես ոչինչ չի լինի: Հիմա ցանկցած մարզչի համար դժվար կլինի ստանձնել այս հավաքականը և քայլ առաջ կատարել: Բարդ կլինի այս իրավիճակից ելնելով, նման արդյունքներից հետո, բայց ամեն ինչ հնարավոր է:

- Ձեր մարզչական գլխավոր հաղթաթղթերից մեկն այն է, որ Ձեր թիմերը ֆիզիկապես լավ են պատրաստ լինում, ինչը հավաքականին փոխանցելը հնարավոր չէ:

- Ինչո՞ւ հնարավոր չէ:

- Որովհետև խաղից առաջ 3 օր են մարզվում:

- Այո, 3 օրում հնարավոր չէ, բայց եթե ունենանք 7 օր, որում պետք է երկու խաղ անցկացնենք, երկրորդում հնարավոր կլինի ֆունկցիոնալ պատրաստությունն ավելի լավ վիճակի բերել, քան առաջինում էր: Սա այն օրինակներից է, որ միշտ ասում են հնարավոր չէ, բայց դա այդպես չէ, ամեն ինչ հնարավոր է: Ֆուտբոլում պետք է ամեն ինչ բարձր մակարդակի լինի, եթե մեկ գործոնը թերանում է, դա սկսում է իր ազդեցությունն ունենալ:

- Խոսակցություն կա, որ հավաքականը կարող է գլխավորել Յուրի Ջորկաեֆը: Նրա թեկնածությանը դրակա՞ն եք վերաբերվում:

- Դա նորընտիր ղեկավարության որոշելիքն է: Ես ծանոթ չեմ Ջորակեֆի մարզչական գործունեությունը, բայց նա Յուրի Ջորկաեֆն է, հեղինակություն է: Մեծ սիրով կողջունեմ նրան հավաքականում նշանակելու որոշումը: Եթե ՀՖՖ-ի նոր ղեկավարներն անհրաժեշտ համարեն, պատրաստ եմ օգնել Ջորկաեֆին, քանզի կարծում եմ, որ արտասահմանից Հայաստան եկած ցանկացած մարզչի կողքին հարկավոր է այնպիսի մարդ, ով լավատեղյակ է հայ ֆուտբոլիստների ունակություններին ու հոգեբանությանը:

- Խոսենք նաև Հայաստանի առաջնության մասին: Բացատրություն ունե՞ք, թե ինչպես «Լոռին» հայտնվեց առաջին տեղում:

- Մի մոռացեք, որ սա Հայաստանի առաջնույունն է, շատ ցածր մակարդակ է: Երկրորդ` «Լոռին» համալրված է քիչ թե շատ նորմալ լեգիոներներով: Բայց «Լոռիի» գլխավոր հաղթաթուղթը դա մարզչի գործոնն է (Արմեն Ադամյանը-խմբ.): Այսօրվա ֆուտբոլում ամենամեծ գործոնը դա գլխավոր մարզիչն է: Եթե դու չունես նորմալ մարզիչ, ով գիտելիքներ ունի, լավատեղյակ է մարզումային պրոցեսին, հեղինակություն է, լավ հոգեբան, երբեք չես կարող լավ ֆուտբոլիստներ բերելով լավ թիմ ունենալ: Այդ բարձրակարգ ֆուտբոլիստներն առավելագույնն իրենց ուժերի չափով կխաղան, բայց առաջընթաց չեն ունենա:  Հայաստանում հիմա այդպես է. մի քանի թիմերում ֆուտբոլիստները դուրս են գալիս ու իրենք իրենց համար խաղում: Արմեն Ադամյանը «Լոռիում» կարողանում է լավ կազմակերպել, տակտիկապես գրագետ է և վերջ. Հայաստանի առաջնությունում շատ հեշտ է արդյունքների հասնել: Բայց ինչպես նշեցի մարզչի գնահատականը Բարձրագույն խումբը չէ, այլ եվրագավաթները: Բարձրագույն խմբի ելույթները կարելի է բարձր գնահատել, եթե մարզիչները եղել են «ընդդիմություն»: Իշխանության մեջ գտնվելիս շատ հեշտ է հաղթանակը «ստանալ», իրար ծափ տալ և ճանապարհ դնել: Բայց հենց մտնում են եվրագավաթ, այնտեղ արդեն չեզոք մրցավարություն կա, կազմակերպիչն ՈւԵՖԱ-ն, այդտեղ արդեն երևում է իրական պատկերը:

- Հայաստանի առաջնության վերաբերյալ շատ է խոսակցությունը լեգիոներների սահմանափակման մասին: Ձեր կարծիքն այդ թեմայի շուրջ:

- Այսօրվա դրությամբ դա դրամաբանական չէ: Դու պետք է ունենաս լավ առաջնություն, լավ կադրեր, որ լիմիտ մտցնես: Ամեն մեկը խոսում է իր շահերից ելնելով, ինչը նորմալ է: Մի ակումբ կա, որը համալրված է տեղացիներով և նա խոսում է լիմիտի մասին: Այլ ակումբներ, որոնք լեգիոներներով են համալրված և նպատակ ունեն չեմպիոն դառնալ կամ եվրագավաթ մտնել, դեմ են դրան:  Նրանք շեշտը դնում են լեգիոներների վրա և ծախսում էլ են երեք անգամ շատ գումար: Այսօրվա դրությամբ կա երկու ակումբ, որոնք ունեն մանկապատանեկան դպրոց`«Բանանց» ու «Փյունիկ»:

- Իսկ «Շիրա՞կը»:

- Եթե «Շիրակն» ունենար, 11 հատ սևամորթ չէին հավաքվի թիմում: Կարող ես հենց այդպես էլ գրել: «Լոռին» նոր ակադեմիա է բացել, սակայն 7 տարի է հարկավոր, որ սերունդ ունենա: «Ալաշկերտը» չունի, մյուսը չունի… ինչ լիմիտի մասին ենք խոսում, առանց այդ էլ ֆուտբոլ չունենք: Խնդրեմ «որոշում» կայացրեցին, որ դարպասապահները պետք է միայն հայեր լինեն, ինչը բոլոր ակումբներին վնասեց եվրագավաթներում: Դուրս էին գալիս Եվրոպա և թույլ դարպասապահի պատճառով պարտվում: Հիմա թող ցույց տան, թե այդ 5 տարվա մեջ ում են աճեցրել:

- Նրանք կարող են նշել Բեգլարյանին, Այվազովին…

- Նրանք երկուսն էլ դրսից են եկել, նույնը նաև «Բանանցի» դարպասապահը (նկատի ունի Արամ Հայրապետյան-խմբ.): Հայերն այնպիսի յուրահատուկություն ունեն, որ բոլորն էլ հարձակվող են, դարպասապահ չկա:  Պատմության մեջ երևի երկու դարպասապահ ենք ունեցել: Ալյոշա Աբրահամյանը և Սերգեյ Զատիկյանը: Մենք այլ դարպասապահ չենք ունեցել:

- Բերեզովսկի՞ն:

- Նա էլ հայ չի: Որոշ չափով նորմալ դարպասապահ են եղել նաև Հարություն Աբրահամյանը և Գևորգ Կասպարովը:

- Հայաստանում շատացել են նաև արտասահմանցի մարզիչները: Նրանք մեր ֆուտբոլին օգուտ տալի՞ս են:

- Կարող են տալ, եթե բարձրակարգ մասնագետներ լինեն: Ժամանակը ցույց կտա, կտեսնենք: Ես անձամբ դեմ չեմ օտարերկրացի մասնագետներին, այլ կողմ եմ: Պրոֆեսիոնալ արտասահամանցիների հետ աշխատանքի մասին ավելի վաղ նշեցի: Նրանց հետ աշխատել եմ և տեսել բարձր մակարդակը:

- Դուք նաև նշեցիք, որ Հայաստանում մարզչի գնահատականը եվրագավաթներն են: Անդրեյ Տալալաևը «Փյունիկի» հետ դուրս եկավ երրորդ փուլ: Դա հենց բարձր մակարդակի ապացո՞ւյցը չէ:

- Տալալաևին կարելի է բարձր գնահատական տալ, բայց եկեք սպասենք առաջնության ավարտին: Ֆուտբոլում կա էյֆորիայի վիճակ, որը լինում է մարզչի փոփոխությունից հետո: Շատ մեծ նշանակություն ունի նաև ակումբի ղեկավարը: Գիտեմ, որ Արթուր Սողոմոնյանը կիրթ մարդ է, ողջունում եմ նրա քայլերը: Այսօր Տալալաևի համար կանաչ լույս է վառված: Նա ինչ ցանկանում է ղեկավարն անում է: Մարզչի համար շատ կարևոր է նաև ակումբի մարզաբազան: Ես միշտ ասել եմ, եթե իմ գլխավորած թիմերը մարզաբազայում լինեին, ամեն օր իմ տրամադրության տակ լինեին, իմանայի ինչ են ուտում, երբ քնեցին, երբ զարթնեցին, բժշկական հարցեր, օրական երկու մարզում անցկացնելու հնարավորություն լիներ, ապա   արդյունքում իմ բոլոր նախկին թիմերը կրկնակի ավելի ուժեղ կլինեին, քան եղել են: Տալալաևի դեպքում կա նաև բախտի գործոնը: «Շիրակը» պիտի մասնակցեր, բայց ուղեգիրը «Փյունիկին» անցավ: «Վարդարը» հիասթափեցրեց ինձ, շատ թույլ էր: «Տոբոլի» հետ լավ տրամադրվեցին, երրորդ փուլում էլ պատվով դուրս մնացին: Կարող եմ ասել բրավո, բարձր գնահատականի է արժանի այդ մարզիչը: Բայց եկեք սպասենք: Մյուս մարզիչների մասին չեմ ուզում խոսեմ: Այսօր Հայաստանում կան մոտ հինգ մասնագետներ, ովքեր երկու անգամ ուժեղ են այդ արտասահմանցիներից:

- Ըստ ձեզ «Ալաշկերտը» որքանո՞վ է օգտագործում իր ներուժը և Ձեր կատարած աշխատանքը ճիշտ շարունակությո՞ւն է ստացել:

- Իմ աշխատանքի շարունակությունը կտեսնենք արդեն շուտով, որովհետև մարզչի փոփոխությունից 6 ամիս հետո նոր կարելի է նոր մարզչին գնահատականը տալ: Առաջին երկու ամիսներին դա դեռ հին մարզչի ձեռագիրն ու բազան է որքան էլ նորը ցանկանա ինչ-որ բան փոխել: Հետագա 4 ամսում ձևավորվում է նոր մարզչի ձեռագիրը, փիլիսոփայությունը և այդ ժամանակահատվածի համար նոր կարելի է գնահատական տալ նրա աշխատանքին: Ալաշկերտում իմ աշխատանքն արդեն չի շարունակվում և սկսել է նոր փուլը: Ասեմ ավելին,  Ձեր հարցին շատ լավ կարող է պատասխանել ակումբի ղեկավար Բագրատ Նավոյանը:

- Եթե Բագրատ Նավոյանը Ձեզ կրկին հրավիրի «Ալաշկերտ», կհամաձայնվե՞ք:

- Չեմ կարծում, թե հիմա այդ հարցն ակտուալ է: Ավելի ասելն իմ կողմից կոռեկտ չի լինի:

- Այնուամենայնիվ Ձեր ու ներկայիս «Ալաշկերտների» տարբերություններն ինչո՞ւմ են:

- Տարբեր թիմեր են: Իմ «Ալաշկերտը» հասավ իր առավելագույնին: Այն թիմից 4-5 ֆուտբոլիստ է մնացել, թիմն արմատապես փոխվել է: Հիմա թիմում շատ որակյալ ֆուտբոլիստներ են հրավիրվել: Դա նախագահի շնորհքն է, ով այս տարիների ընթացքում կարողացավ ճիշտ սելեկցիա անել, որ հետո ավելի բարձրակարգ ֆուտբոլիստներ բերի:

- Գարնանը Ձեր հրաժարականի պահին թիմն առաջին տեղում էր, ինչո՞ւ հեռացաք:

- Ես պատվախնդիր ու ինքնասիրություն ունեցող մարդ եմ: Զգալով խոչընդոտներ, որոնց գումարվեցին երկու անընդմեջ պարտությունները, որոշեցի հրաժարական տալ: Ոչ բոլոր մարզիչները կարող են նման քայլի դիմել: Հրաժարական տալն էլ ինքնասիրության ու տղամարդկության հարց է:

- Համաձայն եք, որ Հայաստանի առաջնության մակարդակն այս մրցաշրջանում բարձրացել է:

- Իհարկե` ոչ: Առաջնության մակարդակը չի բարձրացել, այլ պարզապես նոր թիմեր են հայտնվել: Նույնիսկ լեգիոներների գործոնը դեռ ազդեցություն չունի: Որպես թիմ, որը կազմակերպված է և ունի խաղաոճ ես միայն երկուսին եմ տեսնում` «Լոռին» ու «Փյունիկը»: Իհարկե, հանում եմ «Արցախի» գործոնը, որը համեմատաբար երիտասարդներով է համալրված, ավելի անփորձ է: Նրանց մարզիչը (Ռաֆայել Նազարյան-խմբ.) լավ աշխատանք է տանում: Մի քանի խաղ տեսել եմ. կազմակերպված են: Շատ է խոսվում «Արարատ-Արմենիայի» մասին, որում Հայաստանի չափանիշներով բարձր մակարդակի խաղացողներ կան, բայց դա դեռ չի նշանակում, որ նրանք լավ թիմ ունեն: Չգիտեմ, երկու ամիս անց ինչ կլինի:

- «Գանձասար-Կապանի» անհաջողությունն ինչպե՞ս կարելի է բացատրել:

- Այդ պատասխանն ավելի լավ կտա նրանց մարզիչը կամ ղեկավարները: Ինձ համար այս արդյունքներն անակնկալ են, որովհետև «Գանձասարում» լավ ֆուտբոլիստներ կան: Կարծում էի` նրանք չեմպիոնության համար կպայքարեն: 


Հայկ Հովհաննիսյան

ArmFootball.com


Soccerway.com

Հարցում
Քվեարկել են (0)  |  Այլ հարցում
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: © ArmFootball.com 2019
Մեջբերումներ անելիս հղումը «ArmFootball.com»-ին պարտադիր է:
Գովազդատուներին 055 516 000